Rangkaian pemberat untuk meter aras bunyi
Untuk mensimulasikan sensitiviti berbeza persepsi pendengaran manusia pada frekuensi yang berbeza, rangkaian dipasang dalam meter aras bunyi yang boleh mensimulasikan ciri pendengaran telinga manusia dan membetulkan isyarat elektrik untuk menghampiri persepsi pendengaran. Rangkaian ini dipanggil rangkaian berwajaran. Tahap tekanan bunyi yang diukur melalui rangkaian berwajaran bukan lagi kuantiti fizikal objektif aras tekanan bunyi (dipanggil aras tekanan bunyi linear), tetapi aras tekanan bunyi yang diperbetulkan untuk persepsi pendengaran, dipanggil aras bunyi berwajaran atau aras hingar.
Parameter berwajaran, juga dikenali sebagai parameter berwajaran, ialah parameter yang diukur selepas menimbang keluk tindak balas frekuensi untuk membezakannya daripada parameter tidak berwajaran dalam keadaan tindak balas frekuensi rata. Contohnya, nisbah isyarat kepada hingar. Mengikut definisi, kami mengukur tahap hingar (yang boleh menjadi kuasa, voltan, atau arus) pada tahap isyarat undian. Nisbah tahap undian kepada tahap hingar ialah nisbah isyarat kepada hingar. Jika ia adalah nilai desibel, kami mengira perbezaan antara keduanya. Ini ialah nisbah isyarat-ke-bunyi tidak berwajaran. Walau bagaimanapun, disebabkan kebolehan persepsi telinga manusia yang berbeza-beza terhadap bunyi dalam jalur frekuensi yang berbeza, ia sensitif kepada frekuensi pertengahan sekitar 3kHz dan kurang sensitif kepada frekuensi rendah dan tinggi. Oleh itu, mengabaikan nisbah isyarat-ke-bunyi wajaran mungkin tidak semestinya sepadan dengan persepsi subjektif telinga manusia terhadap tahap hingar.
Bagaimana untuk menyatukan nilai yang diukur dengan persepsi pendengaran subjektif? Jadi terdapat rangkaian seimbang, atau rangkaian berwajaran, yang secara sederhana melemahkan kedua-dua frekuensi rendah dan tinggi, menjadikan frekuensi pertengahan lebih menonjol. Dengan menyambungkan rangkaian berwajaran ini antara peralatan yang diuji dan alat pengukur, pengaruh hingar frekuensi perantaraan dalam peralatan akan "dikuatkan" oleh rangkaian. Dalam erti kata lain, bunyi frekuensi pertengahan yang mempunyai kesan yang lebih besar terhadap persepsi pendengaran diberi berat yang lebih tinggi. Nisbah isyarat-ke-bunyi yang diukur pada masa ini dipanggil nisbah isyarat-ke-bunyi berwajaran, yang boleh mencerminkan persepsi pendengaran subjektif manusia dengan lebih tepat.
Bergantung pada rangkaian pemberat yang digunakan, ia dirujuk sebagai peringkat A, peringkat B dan peringkat C, dengan unit dilambangkan sebagai dB (A), dB (B) dan dB (C). Aras bunyi berwajaran A mensimulasikan ciri frekuensi hingar berintensiti rendah di bawah 55dB untuk telinga manusia, aras bunyi berwajaran B meniru ciri frekuensi hingar intensiti sederhana antara 55dB dan 85dB, dan aras bunyi berwajaran C meniru ciri frekuensi bagi bunyi intensiti tinggi. Perbezaan utama antara ketiga-tiganya ialah tahap pengecilan komponen bunyi frekuensi rendah, dengan A mengalami lebih banyak pengecilan, diikuti oleh B, dan C mengalami kurang pengecilan. Tahap bunyi berwajaran A digunakan secara meluas dalam pengukuran hingar di seluruh dunia kerana lengkung cirinya hampir dengan ciri pendengaran telinga manusia. Banyak peraturan negara yang berkaitan dengan hingar menggunakan aras bunyi berwajaran A sebagai penunjuk.
